Een zorgwekkende demografische groep zijn de jonge blanke mannen. Ze blijven achter op het gebied van onderwijs, werkgelegenheid en zelfvertrouwen.

De hele dagen gamen?
Volgens de legende zijn ze te vinden in de kelder van hun ouders, waar ze videogames spelen terwijl ze hun vroege volwassenheid doorbrengen. Een dergelijke beschrijving geeft natuurlijk een vertekend beeld van de werkelijkheid. Toch zit er een kern van waarheid in. De jonge blanke man verkeert, net als zijn zwarte tegenhanger, in moeilijkheden.

De jonge blanke man als slachtoffer
Liberalen hebben een verhaal over onderdrukking gecreëerd om de benarde situatie van deze jonge blanke mannen te verklaren. Zij beschouwen de trieste situatie van deze jonge mannen als iets wat zij verdienen. Generaties lang hebben blanke mannen geprofiteerd van de blanke cultuur en anderen onderdrukt. Hun giftige mannelijkheid heeft ook het “patriarchaat” aan de samenleving opgelegd.

Racisme, patriarchaat en moralisme
Deze blanke man is vaak christelijk en heeft zijn moraal aan de samenleving opgedrongen. Nu is de samenleving aan het veranderen en is het moment gekomen om af te rekenen met de drievoudige “zonde” van racisme, patriarchaat en moralisme. De jonge blanke man verdient dus zijn val uit de gratie, en liberalen doen er alles aan om zijn nederlaag en deconstructie te bevorderen.

Lees ook: Hoe marxisme het onderwijs ruïneerde

Niet schuldig
De jonge blanke mannen zien hun situatie anders. Ze voelen zich nergens schuldig aan. De meesten willen gewoon hun leven leiden zonder controverse. Veel jongeren lossen het probleem dan ook op door zich terug te trekken in hun kelder, waar ze hun wrok uitleven in cyberisolatie in het donkere web van gaming of pornografie.

Marxistische middelen tegen links gebruiken
Andere jonge blanke mannen volgen een ander verhaal. Ze draaien het marxistische script van de klassenstrijd naar rechts, waardoor ze zichzelf tot een onderdrukte klasse maken en dus vrij zijn om brute en schokkende tactieken te gebruiken in hun zoektocht naar wraak. Ze verklaren zichzelf tot slachtoffers en geven het systeem de schuld van hun ondergang, of dat nu de samenleving, de cultuur, de regering of het linkse establishment is. Ze beweren dat de kaarten nu tegen hen zijn gestapeld (en dat is misschien wel zo). Ze nemen een postliberaal verhaal over dat oproept tot de ondergang van het systeem.

Waar ze de fout in gaan
Deze blanke jonge mannen hebben echte klachten over het systeem die moeten worden aangepakt. Men zou kunnen stellen dat ze minder goed zijn toegerust om daarmee om te gaan dan vorige generaties. De postmoderniteit heeft hen een woestenij zonder deugden gegeven als plek om hun problemen op te lossen. Tragisch genoeg komt deugdzaamheid in geen van beide verhalen aan bod, omdat het leven bijna altijd in economische termen wordt gekaderd, en niet in morele termen die tot de kern van het probleem doordringen.

Lees ook: Een blik op de postmoderne oorzaken van de bevolkingsimplosie

Het Nietzscheaanse model
Helaas hanteren de verbitterde blanke jonge mannen uit het tweede verhaal een visie op mannelijkheid die de zaken alleen maar erger maakt. Deze mannelijkheid komt tot uiting in de Nietzscheaanse bevestiging van de sterke man die geobsedeerd is door een “wil tot macht” en overheersing. Doordrenkt van valse mystiek, idealiseert deze visie bruut gedrag en kleineert mededogen.

Naastenliefde wordt verketterd
Zo wordt de christelijke man als zwak gezien omdat hij ten onrechte wordt gezien als alleen maar liefdadig en medelevend. Hij wordt veracht omdat hij geen macho-persona aanneemt die zijn onstuimige passies de vrije loop laat. Hij houdt zich niet bezig met onzedelijk en vulgair gedrag, dat ten onrechte wordt gezien als een uiting van mannelijkheid.

Julius Evola
Deze jonge mannen worden vaak blootgesteld aan het politieke gedachtegoed van illiberale figuren als Oswald Spengler, Julius Evola, Alain de Benoist, Francis Parker Yockey en Samuel Francis. Al deze nu populaire figuren waren occultisten en uitgesproken heidenen die woeste prechristelijke modellen idealiseren. Hun antichristelijke boodschap gaat voorbij aan elke discussie over deugdzaamheid en stelt een simplistische, brute oplossing voor hun problemen voor.

Geen bedreiging voor links
Door dit model te volgen, denkt de jonge blanke man dat hij een bedreiging vormt voor links, dat hem slecht behandelt. Dit valse model vormt echter geen reëel gevaar voor links. De jonge man deelt met zijn woke tegenhangers hetzelfde antichristelijke wereldbeeld, dezelfde verdorven moraal en hetzelfde goddeloze wereldbeeld. Hij voert een omgekeerde maar vergelijkbare klassenstrijd die de geschiedenis ten onrechte framet als machtsspelletjes en de revolutie van links tegen wat er nog over is van het christelijke Westen begunstigt.

lees meer op
https://geziningevaar.nl/artikelen/het-probleem-van-de-jonge-blanke-mannen?cid=3194422826&email=72qotjtwqcb03badlr9dauk3p0&utm_medium=email&utm_source=civitas&utm_campaign=newsletter-2026-01-05#main